Kuchnia z mchu i paproci

Szukaj na tym blogu

Kontakt i współpraca

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Zapraszam do kontaktu i współpracy:

siosmutki@gmail.com

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Komentarze

Prześlij komentarz

Polecam

Pierogi z ziemniakami

Dziadek Sylwion był podekscytowany. Przed nim stał talerz jego ukochanych pierogów z ziemniakami, jedynego dania, dla którego był gotów zaryzykować utratę elfickiej godności. No, prawie jedynego. Oprócz faszerowanych jajek. I naleśników z mięsem. Zapiekanki z makaronem i grzybami. I jeszcze placków z jabłkami. I kilku innych. – No, moje złociutkie, czas na desant – mruknął pod nosem, celując widelcem w najbardziej pękatego pieroga. Pierwszy kęs był jak poemat. Sylwion przymknął oczy, a uszy zaczęły mu rytmicznie drgać z zachwytu. Parujący półmisek z pierogami tak pachniał, że wiewiórka która mieszkała w dziupli w sośnie na podwórzu, zwana potocznie Złodziejaszkiem, zajrzała ciekawsko przez kuchenne okno. Sylwion nawet się nie zorientował, kiedy Złodziejaszek wylądował centralnie w talerzu, ochlapując jego brodę skwarkami. Dziadek, zamiast się wściec, spojrzał na oszołomionego gryzonia i stwierdził filozoficznie: – Młody, masz szczęście, że elfie prawo...

Sałatka Leśna Chatka

Minęły prawie dwa miesiące, odkąd Państwo Holimion wprowadzili się do domku na Leśnej Polanie. Pani Elora i Pan Caladmir nie mieli jeszcze zbyt wiele czasu, by poznać mieszkańców Krainy Mchu i Paproci. Trzeba było rozpakować cały dobytek, wszystko uporządkować i poukładać. Tak się składa, że z Idril poznali się od razu pierwszego dnia po przeprowadzce. To był czysty przypadek, bo dziewczyna akurat tego dnia pojechała do Portu Aerlond, by wysłać morską pocztą ręcznie tkane ręczniki z białego, cieniutkiego płótna. Ręczniki miały być dla Matki Babci, na 315 urodziny. Właśnie tego dnia miał odpływać statek do Ostatniego Brzegu, gdzie mieszkała Prababcia. Złożyło się też, że wtedy do Aerlond zawinął statek z dalekiego Zamorza, i to właśnie z niego zeszli na ląd Elora i Caladmir, i to właśnie w czasie, gdy Idril czekała w porcie. Właściwie to była pierwszą osobą, jaką spotkali! A już nie muszę Ci mówić, jak wielkie było zdziwienie wszystkich, gdy okazało si...

Naleśniki budyniowe

Miriol postanowiła przygotować coś wyjątkowego dla swojej przyjaciółki Tinsel . Planowały po południu przechadzkę po zasypanym śniegiem Lesie. Wiedziała, że po zimowym spacerze nic tak nie poprawia humoru, jak zapach słodkiego ciasta. Wybór padł na puszyste naleśniki waniliowe. Aby zdobyć recepturę idealną, Miriol poszłą rano się do Babci Etty. Babcia uśmiechnęła się ciepło i wyciągnęła swój skarb – stary, pożółkły zeszyt , przewiązany rzemykiem. W tej magicznej księdze znajdował się przepis na każdy przysmak, o jakim można zamarzyć. - Sekretem jest odrobina pyłku waniliowego i cierpliwość przy smażeniu - podpowiedziała Babcia dziewczynce. Od razu po powrocie Miriol zabrała się do pracy. Wkrótce w kuchni unosił się aromat wanilii, a na talerzu rósł stos złocistych, aksamitnych naleśników. Gdy wróciły ze spaceru , słońce zaczęło już powoli opadać, rzucając złote refleksy na śnieg. Przyjaciółki zasiadły przy kuchennym oknie. ...

Sałatka Caprese

Rozgość się, Miły Człowieku, i skosztuj tej wspaniałej sałatki, a ja opowiem Ci historię. Aarien z werwą rąbał drwa do kominka. Każdy zamach był rytmiczny i pewny, a stalowe ostrze wgryzało się w sosnowe pieńki, uwalniając żywiczny, leśny aromat. Nie czując zmęczenia, elf uśmiechał się pod nosem. Jego wnętrze wypełniał żar, którego nie sposób zagasić. Rozpierała go radość. Chociaż ta praca zajęła dobrą godzinę, nie czując zmęczenia pozbierał wszystkie polana i dziarsko ruszył do domu. Uklęknął przed chłodnym paleniskiem, lecz jego myśli wciąż błądziły wśród gwaru porannego targu, gdzie w złocistym świetle słońca ujrzał Idril. Układał polana z namaszczeniem, jakby każde z nich było wspomnieniem jej perlistego śmiechu, który wciąż dźwięczał mu w uszach niczym srebrne dzwoneczki. Gdy krzesiwo wydało pierwsze iskry, widział w nich jedynie blask jej oczu. Ciepło rozchodzące się po komnacie przypominało mu rumieniec, który wykwitł na jej policzkach, gdy ich spojrzenia ...

Pasta jajeczna

W Domu pod Wiązami od rana sporo się dzieje. Dziadek Sylwion musi naprawić stary płot, bo kilka wschodów słońca temu stado leśnych dzików dorwało się do babcinej kapusty. Okazało się, że jedno z przęseł płotu się złamało, wiec dziki mogły harcować na całym podwórzu. Trzeba teraz to przęsło wymienić. ,, No więc tak: wpada nagle stado dzików – takich wielkich, kudłatych, co to zamiast „dzień dobry” mówią „chrum-demolka”. Wparowały prosto w te wypielęgnowane grządki babci Etty! Kapusta? Rozdeptana. Marchewki? Wykopane jak przez szaloną koparkę. A na koniec, żeby było stylowo, jeden taki największy dzik, pewnie szef tej bandy, wziął rozpęd i – TRACH! – rozwalił przęsło w naszym płocie, jakby to był płotek z wafelka " Babcia Etta też ma dziś w planach trochę gospodarskich prac: trzeba posprzątać u kur, i zebrać wszystkie jajka, z całego podwórka. Ech, te pierzaste łobuzy! Zwłaszcza Gdacząca Kokolatriel i Lirilla uwielbiały znosić jajka w najmniej spodziewanych miejscach. Babcia ...

Jak było z plackiem po węgiersku

Warto pochylić się nad pochodzeniem tego wspaniałego jadła, bo choć taka nazwa się utarła w ludzkim świecie, to tak naprawdę powinna brzmieć zupełnie inaczej.... Wieki temu, gdy te dęby, dziś sięgające chmur, były ledwie kruchymi sadzonkami w cieniu swych ojców, żył dostojny Elendaril. Był kucharzem nad kucharze, a Jego imię wiatry niosły od lśniących wybrzeży aż po mroczne szczyty gór. Każdy w Krainie Mchu i Paproci wiedział, kto zacz, a i w dalekich ostępach Wiecznej Puszczy o Nim słyszano. Dłonie Elendarila nigdy nie dzierżyły miecza, lecz miały moc kształtowania darów ziemi. Jak nikt inny znał On imię każdego ziarna i wiedział, o czym marzy woda w strumieniu. To co wychodziło spod Jego rąk to nie było zwykłe jedzenie! To była sama esencja smaku lasu! Któregoś razu Elendaril miał zgotować ucztę dla Niezłomnego Arandura, który wrócił właśnie z Krainy Obsydianowego Pustkowia po zwycięstwie nad dumnym Klanem Ognistych Smoków. Przez stuleci...

Pieczone pstrągi

Etta tradycyjnie na piątkowy obiad szykuje ryby, więc rano poprosiła Sylwiona, żeby złapał kilka pstrągów. - Oczywiście, Słońce moich oczu, z przyjemnością! - nie trzeba tego Sylwionowi dwa razy powtarzać, bo co jak co, ale poranna przechadzka na ryby to jedna z rzeczy, które lubi najbardziej. W samym środku elfickiego lasu jest urokliwy staw o lustrzanej tafli, położony w pięknym leśnym zakątku. Nazywają go Leśnym Zwierciadłem, bo słynie z przejrzystej wody. Pływa w nim mnóstwo ryb, od dostojnych karpi, które chętnie podpływają do brzegu, przez gwiezdne pstrągi mieniące się wszystkimi kolorami tęczy, aż po złote rybki, które według opowiadań Starszych potrafią spełniać życzenia. Tak, Sylwion nawet kiedyś próbował sprawdzić, jak to jest z tym spełnianiem, i bardzo chciał złowić na wędkę taką złotą iskierkę. Nie raz i nie dwa widział, jak niczym żywe klejnoty z wdziękiem przemykają tuż pod powierzchnią wody, zdawało mu się nawet że na niego patrzą, ale nigdy nie udało m...

Faszerowane jajka (przysmak Dziadka Sylwiona)

Słońce ledwo musnęło wierzchołki wiekowych dębów, gdy mała elfka Miriol przeciągnęła się na swoim posłaniu z miękkiego mchu i utkanych przez pająki jedwabnych nici. W jej pokoju unosił się zapach rosy i nocnych kwiatów, które właśnie zamykały swoje kielichy. Chociaż dzień wstał piękny i słoneczny, Miriol zupełnie nie miała nastroju. Mama jest zajęta, tata wyjechał, więc pozostaje chyba tylko sprawdzić, co dzieje się w magicznym lesie. ,,Te ptaki zupełnie nie umieją śpiewać! tylko skrzeczą!" - oburzyła się w myślach na dźwięk porannych świergotów w lesie. ,,Ileż można płynąć i płynąć, to strasznie nudne" - myślała o wodzie w strumyku. ,,Moje włosy są takie matowe" - kiedy zerknęła na końce swoich złocistych warkoczy. Ech, wszystko dziś wydaje się Miriol niejakie. Nagle, pośród szmaragdowej gęstwiny, tuż nad srebrzystym, rozśpiewanym strumieniem, rozdarła się zasłona leśnej ciszy, a oczom Miriol ukazał się e lficki powóz pocztowy , zaprzężony w dostojne, królewskie jele...

Obsługiwane przez usługę Blogger

Autor obrazów motywu: nicodemos