Magia leśnych jagód

 Sobotnie południe zalało Las z Mchu i Paproci najczystszym, złotym słońcem, a mała Miriol uznała, że to idealny moment na zrobienie niespodzianki cioci Aurieli. Dziewczynka zaplotła swoje długie, złote włosy w dwa grube warkocze, założyła zieloną sukienkę i razem z liskiem Jantarem ruszyła na wielkie, jagodowe łowy. Jantar, z puszystym ogonem uniesionym dumnie w górę, biegał wokół niej, co chwilę wsadzając ciekawy nosek w kępy mchu.

Miriol miała ze sobą mały, wiklinowy koszyk, który bardzo szybko zapełniał się leśnymi skarbami. Kiedy kucnęła przy starym pniu, Jantar nagle zamarł, położył uszy po sobie i wskazał łapką na ukrytą w paprociach polanę pełną gigantycznych, niezwykle lśniących jagód. Dziewczynka zerwała największą z nich i z uśmiechem rzuciła ją przyjacielowi.

 Lisek kłapnął pyszczkiem, połknął jagodę, nagle wyprostował się jak struna, a jego oczy zrobiły się wielkie jak pięciozłotówki.

– Na mchy i paprocie, Miriol! Czy ty wiesz, że te owoce mają absolutnie wybitny, aksamitny posmak z nutą porannej rosy? Zbieraj szybko, bo jak Barnaba się dowie, to zostaną nam tylko liście! – zawołał lisek czystym, dźwięcznym głosem, który brzmiał zupełnie tak, jakby przez Miriol stał mały, przemądrzały elf.

Miriol aż usiadła na mchu z wrażenia i upuściła koszyk, gapiąc się na niego z otwartą buzią.

– Jantar... ty... ty mówisz?! – wykrztusiła zdumiona.

Lisek otworzył pyszczek, żeby odpowiedzieć coś równie mądrego, ale w tym samym momencie głośno czknął, potrząsnął głową i z jego gardła wydobyło się już tylko klasyczne, ciche: „Hau, piu!”. Magia jagody minęła tak szybko, jak się pojawiła.

Miriol wybuchnęła głośnym, radosnym śmiechem i mocno przytuliła puszystego liska, który znowu tylko uroczo lizał ją po policzku. Wspólnie, choć już tylko Miriol mówiła, zebrali cały koszyk pełen owoców, wiedząc, że to sobotnie ciasto jagodowe u cioci Aurieli będzie naprawdę magiczne.