Dziadek Sylwion był podekscytowany. Przed nim stał talerz jego ukochanych pierogów z ziemniakami, jedynego dania, dla którego był gotów zaryzykować utratę elfickiej godności. No, prawie jedynego. Oprócz faszerowanych jajek. I naleśników z mięsem. Zapiekanki z makaronem i grzybami. I jeszcze placków z jabłkami. I kilku innych. – No, moje złociutkie, czas na desant – mruknął pod nosem, celując widelcem w najbardziej pękatego pieroga. Pierwszy kęs był jak poemat. Sylwion przymknął oczy, a uszy zaczęły mu rytmicznie drgać z zachwytu. Parujący półmisek z pierogami tak pachniał, że wiewiórka która mieszkała w dziupli w sośnie na podwórzu, zwana potocznie Złodziejaszkiem, zajrzała ciekawsko przez kuchenne okno. Sylwion nawet się nie zorientował, kiedy Złodziejaszek wylądował centralnie w talerzu, ochlapując jego brodę skwarkami. Dziadek, zamiast się wściec, spojrzał na oszołomionego gryzonia i stwierdził filozoficznie: – Młody, masz szczęście, że elfie prawo...

Aarien - Strażnik Lasu

Odkąd w tajemniczej jaskini Aarien usłyszał potężny, a zarazem kojący głos Eldarsila , jego życie przestało należeć tylko do niego. Słowa o misji Strażnika Lasu* wyryły się w jego sercu głębiej niż runy na pniach prastarych dębów. Od tego dnia Aarien każdą wolną chwilę spędzał w Lesie z Mchu i Paproci, nasłuchując drżenia liści i skarg pękającej kory. Zima była bezlitosna. Mroźne palce lodu sięgnęły głęboko pod ziemię, a ciężki śnieg łamał gałęzie, które przetrwały wieki. Aarien, choć pełen dobrych chęci, często czuł bezsilność. Kładł dłonie na przemarzniętych pniach, ale jego własne ciepło nie wystarczało. Posiadał co prawda starożytną księgę pełną receptur na roślinne leki, jednak natura skąpiła mu składników – rzadkie porosty i lśniące pyłki kiedyś można było zdobyć w lesie, ale już od wieków nikt ich nie znalazł. Teraz była już wiosna, ale wiele drzew ucierpiało. Aarien pomagał jak mógł: oklejał rany miękkim mchem, podlewał korzenie najczystszą wodą ze...

Powrót ptasich gości

Dziadek Sylwion stał na balkonie, wygięty niebezpiecznie nad balustradą, i wymachiwał starą szczotką do kurzu - czyścił budkę dla ptaków przymocowaną tuż pod okapem ich domu. - Sylwionie, na litość leśnych duszków, spadniesz i będę musiała cię składać z powrotem do kupy przed obiadem! - zawołała Etta, wychylając się przez okno. Dziadek Sylwion wyprostował się z trudem, a w jego stawach coś głośno strzeliło. - To nie ja strzelam, Etto, to wiązy rosną! Słyszysz tę energię? - zażartował, puszczając do niej oko. - Poza tym, apartament numer cztery w budce pod okapem jest w opłakanym stanie. Jeśli to będzie ta sama rodzina modraszek co rok temu, to pani Modraszkowa znów mi zrobi awanturę o zeszłoroczne pajęczyny. Ona ma wymagania jak królowa elfów! Etta westchnęła, ale w kącikach jej ust błąkał się uśmiech. Wyszła na taras, niosąc miskę namoczonych nasion słonecznika i suszonych jagód. - Ptaki są w tym roku wyjątkowo wcześnie. Słyszałam, że pierwsi goście przekroczyli już Granicę Srebrnego ...

Naleśniki budyniowe

Miriol postanowiła przygotować coś wyjątkowego dla swojej przyjaciółki Tinsel . Planowały po południu przechadzkę po zasypanym śniegiem Lesie. Wiedziała, że po zimowym spacerze nic tak nie poprawia humoru, jak zapach słodkiego ciasta. Wybór padł na puszyste naleśniki waniliowe. Aby zdobyć recepturę idealną, Miriol poszłą rano się do Babci Etty. Babcia uśmiechnęła się ciepło i wyciągnęła swój skarb – stary, pożółkły zeszyt , przewiązany rzemykiem. W tej magicznej księdze znajdował się przepis na każdy przysmak, o jakim można zamarzyć. - Sekretem jest odrobina pyłku waniliowego i cierpliwość przy smażeniu - podpowiedziała Babcia dziewczynce. Od razu po powrocie Miriol zabrała się do pracy. Wkrótce w kuchni unosił się aromat wanilii, a na talerzu rósł stos złocistych, aksamitnych naleśników. Gdy wróciły ze spaceru , słońce zaczęło już powoli opadać, rzucając złote refleksy na śnieg. Przyjaciółki zasiadły przy kuchennym oknie. ...

Tuk poznaje echo

W samym sercu Lasu z Mchu i Paproci, w przytulnej dziupli wiekowej sosny, swój dom miał elf Tuk. Ciekawość świata zawsze wyciągała go na zewnątrz, ku nowym przygodom. Pewnego ranka, gdy słońce ledwo musnęło zielone dywany lasu, Tuk ruszył w stronę głębokiego wąwozu. W dolinie, gdzie potok leniwie opływał głazy, a ściany wąwozu porastał gęsty, wilgotny mech, Tuk odkrył coś niezwykłego. Stanął na krawędzi skalnej półki i zawołał radośnie: – Hej! – Hej! – odpowiedział mu głos, tak czysty i radosny jak jego własny. Tuk zamarł. Rozejrzał się uważnie, ale za żadnym paprocią nie dostrzegł innego elfa. Spróbował raz jeszcze, tym razem głośniej: – Kto tam? – Kto tam? – powtórzyło niewidzialne stworzenie, ukryte gdzieś między skałami. Mały odkrywca poczuł dreszcz ekscytacji. Pomyślał, że to może jakiś nieśmiały duszek lasu, który chce się bawić w naśladowanie. Przez całe popołudnie Tuk klaskał w dłonie, śpiewał krótkie piosenki i śmiał się wniebogłosy, a tajemniczy towarzysz wiernie mu wtórował....

Leśna sztafeta pocztowa

W cieniu Sędziwego Dębu, w którym znajdowała się leśna poczta, panowało niezwykłe poruszenie. Elfy zebrały się, by ogłosić wyniki głosowania na nowego listonosza, ale gdy starszyzna otworzyła skrzynkę z głosami, okazało się, że mieszkańcy lasu nie potrafili wybrać tylko jednej osoby. Na większości kartek widniało napisane: „Wszyscy!” . — Ależ tak się nie da! — zawołał jeden z elfów. — Listonosz musi mieć jeden mundur i jedną torbę! Wtedy z gęstwiny wyszła czwórka kandydatów. Spojrzeli po sobie i uśmiechnęli się, bo po drodze na polanę zdążyli już wszystko omówić. Gołąb Maciek wzbił się nad tłum i zagruchał: „Ja zajmę się pocztą ekspresową i dalekobieżną. Żaden list nie utknie w zaroślach, gdy poniosę go nad koronami drzew!” Wiewiórka Basia zwinnie przeskoczyła z gałęzi na ramiona elfa: „A ja dostarczę przesyłki na najwyższe piętra! Do domków w dziuplach i na wiszące tarasy, gdzie nikt inny nie dotrze bez zadyszki”. Sarenka Hania zastukała kopytkiem o mech: „Ja bę...

Miodowa trawa

Zajączek Kuleczka, puszysta kulka futra o niezwykle ciekawskim nosku, wychodząc dziś ze swojej przytulnej nory, z wdzięcznością spojrzał na magiczny lampion od Babci Etty. Przez całą zimę to właśnie ten dar sprawiał, że wokół jego norki pachniało wiosną, a świeża trawa przebijała się przez śnieg, karmiąc go w najtrudniejsze dni. Teraz jednak cały Las tętnił życiem, a Kuleczka czuł, że jego łapki aż rwą się do nowej przygody. Pewnego ranka, gdy rosa jeszcze błyszczała na liściach paproci niczym drobne diamenty, Kuleczka spotkał przy strumieniu swojego kuzyna, Szaraka. Szarak słynął z tego, że zapuszczał się w najdalsze zakątki krainy elfów. - Słuchaj, Kuleczko - szepnął Szarak, strzygąc uszami. - Wszyscy jedzą tę trawę tutaj, ale na samym południu, tam gdzie Las z Mchu i Paproci graniczy ze Złotymi Polami, rośnie coś niezwykłego. To „Miodowa Trawa”. Podobno smakuje jak marzenie, jest słodsza od najmłodszej koniczyny i chrupie tak, że aż w uszach gra! Kuleczce nie trzeba było dwa razy po...

Prosta szarlotka babci

Na dzisiejszy wieczór Auriela upiekła prostą szarlotkę z zeszytu Etty. Składniki na okrągłą formę o średnicy 22-24 cm : 3 jajka 1 szklanka cukru 2 szklanki mąki 1 szklanka kwaśnej, gęstej śmietany (np. 18%) 2 łyżeczki proszku do pieczenia 1 cukier waniliowy jabłka - wg uznania Dodatkowo : cukier do obtoczenia jabłek masło do posmarowania formy bułka tarta do posypania formy kilka łyżek gęstej śmietany do posmarowania ciasta + łyżka cukru (wymieszaj) cukier puder do oprószenia ciasta Przygotowanie : Jajka ubij z cukrami na bardzo puszystą masę, a potem zmniejsz obroty miksera, dodaj śmietanę, lekko zmiksuj. Miksując stopniowo wsypuj mąkę z proszkiem do pieczenia. Formę posmaruj masłem i oprósz bułką tartą. Jabłka obierz i pokrój na kawałki, obtocz je w cukrze. Wlej 1/3 ciasta na dno formy, po czym wyłóż kawałki jabłek otoczone w cukrze. Wlej resztę ciasta, i piecz je przez 60 minut w temperaturze 180 stopni C. Po tym czasie sprawdź patyczkiem, czy jest upieczone, i ewen...

Obsługiwane przez usługę Blogger

Autor obrazów motywu: nicodemos