Przejdź do głównej zawartości

Kuchnia z mchu i paproci

Kuchnia z mchu i paproci

Szukaj na tym blogu

Strona główna
Polityka prywatności i cookies
Kontakt i współpraca

Wyświetlanie postów z luty, 2026

Wyświetl wszystkie

Posty

Leśna sztafeta pocztowa

w dniu lutego 27, 2026

gołąbek Maciek opowieść sarenka Hania wiewiórka Basia żuczek Henryk

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Tuk poznaje echo

w dniu lutego 27, 2026

Tuk

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Powrót ptasich gości

w dniu lutego 26, 2026

babcia Etta dziadek Sylwion

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Baryłka i miód

w dniu lutego 25, 2026

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Apteka Aariena

w dniu lutego 25, 2026

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Zefir i ptaszki

w dniu lutego 24, 2026

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Czarodziejski płaszcz

w dniu lutego 23, 2026

Dom Pod Wiązami Etta Miriol

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Earyn ratuje niedźwiadka

w dniu lutego 21, 2026

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Więcej postów

Archiwizuj

2026 198

Etykiety

Aarien
Abeja
Ambroży Pukawka
Arvena
babcia Etta
Barnaba
Baryłka
beza
chleb
ciasteczka

Pokaż więcej Pokaż mniej

Translate

Popularne posty

Marzenia Idril i Aariena

Słońce leniwie przesiewało się przez korony starych dębów, kładąc złote plamy na szmaragdowym mchu. Aarien i Idril siedzieli na swojej ulubionej polanie – tej samej, na której niedawno złożyli sobie obietnicę wspólnego życia. Przekomarzali się i snuli plany na przyszłość. Aarien opierał się o pień drzewa, a Idril kreśliła palcem niewidzialne linie w powietrzu. — Wyobraź sobie, Aarienie — zaczęła cicho, z uśmiechem — nasz wspólny dom. Nie musi być wielki. Chciałabym, żeby okna wychodziły na wschód, byśmy mogli budzić się razem z pierwszym szeptem paproci, który tak bardzo kochasz. Aarien przyciągnął ją bliżej, czując zapach lasu i spokoju, który od niej bił. — A w ogrodzie? — zapytał, gładząc jej dłoń. — Obiecałaś dbać o naszą magię tak troskliwie, jak Etta dba o swoje najdelikatniejsze storczyki. Może posadzimy tam krzewy niebieskich róż? Ich blask będzie nas prowadził do domu po każdej mojej warcie. Idril zaśmiała się perliście, a jej śmiech brzmiał dla Aariena piękniej niż srebrne dz...

Grillowane szparagi z boczkiem

W ogrodzie pod Wiązami słońce chyliło się ku zachodowi, a dym z grilla leniwie snuł się między drzewami. Etta z uśmiechem na twarzy owijała zielone szparagi boczkiem, gdy poczuła na plecach czyjś wzrok. Sylwion stał tuż obok, oparty o pień jabłoni, z miną konesera. — Etto — zaczął, pociągając nosem — czy Ty właśnie próbujesz grillować trawę? Przecież to są zwykłe zielone patyki. Rozumiem, że majówka to czas wyrzeczeń, ale żeby aż tak? Etta nawet na niego nie spojrzała, sprawnie owijając szparagi plastrami soczystego boczku. — To nie trawa, Sylwionie, tylko najszlachetniejsze dary wiosny. A ten boczek, który tak pogardliwie mierzysz wzrokiem, zaraz sprawi, że będziesz prosił o dokładkę. Sylwion prychnął, choć jego nos zdradziecko zadrżał. — Ja? Prosić o dokładkę zielska? Wykluczone. Ja tu tylko pilnuję, żebyś nie podpaliła ogrodu tymi swoimi kulinarnymi eksperymentami. Prawdziwy elf potrzebuje konkretów, a nie… zielonych tyczek. Dziesięć minut później, gdy chrupiący boczek zaczął skwier...

Obietnica pod srebrzystym niebem

Wieczór w Lesie z Mchu i Paproci był wyjątkowo cichy, jakby same drzewa wstrzymały oddech, by nie mącić spokoju tej dwójki. Aarien i Idril siedzieli na swojej ulubionej polanie, tam gdzie paprocie pachną najintensywniej, a świetliki zaczynają swój nocny taniec. Aarien, zwykle czujny i skupiony na obowiązkach strażnika, tego wieczoru wydawał się dziwnie zamyślony. Trzymał dłoń Idril w swojej – tej samej dłoni, którą tak często leczył rany leśnych zwierząt. Idril natomiast oparła głowę o jego ramię, czując bicie jego serca, które od dawna rytmem przypominało jej własne. - Idril... - zaczął cicho Aarien, a jego głos był głęboki i pełny emocji. - Przemierzam te ścieżki od lat, znam każde drzewo i każdy strumień. Ale dopiero odkąd jesteś obok, czuję, że naprawdę mam dokąd wracać. Ty jesteś moim domem. Idril podniosła wzrok, a w jej oczach odbijało się światło pierwszych gwiazd. Wiedziała, o czym myśli Aarien, bo te same myśli krążyły w jej głowie od dawna. - Aarienie - szepnęła, ...

Seler naciowy duszony z masłem i czosnkiem

W Domu pod Wiązami popołudnie płynęło niespiesznie. Etta, przeglądając kuchenne zapasy, wyłowiła z kosza pęczek selera naciowego. Spojrzała na niego z uśmiechem i rzuciła w stronę okna: - Sylwionie! Mam pomysł na coś, co sprawi, że zapomnisz o całym świecie! Sylwion, który właśnie próbował nauczyć liska Jantara aportowania (z marnym skutkiem, bo lisek wolał podgryzać mu sznurowadła), natychmiast zameldował się w kuchni. - Etto, tak tu pachnie, że już stąd nie wychodzę - zaśmiał się, opierając o blat. - Seler? Brzmi jak plan! Zapach masła i czosnku szybko zaczął wędrować poza progi domu. Nie trzeba było długo czekać, aż pod drzwiami tarasu pojawił się Zając Kuleczka . Usiadł na tylnych łapkach, a jego nos wyraźnie drżał, łowiąc wspaniały zapach. -P atrz, Etto, mamy gościa! - Sylwion wskazał na zająca. - Kuleczka najwyraźniej uznał, że Twoja kuchnia bije na głowę najlepsze smakołyki z leśnej polany Etta dodała do rondla odrobinę miodu i szczyptę gałki muszkatołowej, a aromat stał si...

Elfie w Lesie z Mchu i Paproci

Elfie długo patrzyła w stronę horyzontu, gdzie błękit wody mieszał się z ciemną zielenią odległych puszcz. List od Zefira sprawił, że brzeg morza, choć ukochany, nagle wydał jej się zbyt ciasny. Czuła, że zapach mchu na brzozowej korze był zaproszeniem, którego nie mogła zignorować. - Pilnuj zatoki, szumie fal - szepnęła, wsuwając do torby najpiękniejsze, perłowe muszle jako prezenty - Ja muszę sprawdzić, skąd bierze się ta wiosna. Podróż Elfie trwała wiele dni. Zostawiła za sobą słony piasek i krzyki mew, a ich miejsce powoli zajmował miękki dywan igliwia i miarowy stukot dzięciołów. Im głębiej wchodziła w ląd, tym turkus jej oczu wydawał się jaśniejszy na tle szmaragdowych paproci. Nie szukała ścieżek – po prostu szła w górę strumienia, wiedząc, że on doprowadzi ją do źródła wszystkich opowieści. Pierwszego dnia w samym sercu Lasu Elfie oniemiała. Tutaj światło nie odbijało się od fal, ale tańczyło między konarami wiekowych dębów. Kiedy dotarła do krystalicznego potoku, o którym pisa...

Słońce zamknięte w słoiku

W oddalonej nieco Bursztynowej Pasiece, na skraju Lasu, u stóp Szafirowego Wzgórza, powietrze drżało od jednostajnego, uspokajającego brzęczenia. Abeja boso stąpała po nagrzanej trawie. Wiedziała, że dzisiejszy poranek jest wyjątkowy – rosa nie zniknęła wraz z pierwszymi promieniami słońca, lecz zamieniła się w lśniące brylanty, które jej podopieczne rzetelnie zbierały wraz z najsłodszym nektarem. Abeja przygotowywała ratunek dla Lioriel. Wiedziała, że nowa strażniczka spędziła całą noc przy prastarych dębach, a jej flet musiał wygrać wiele trudnych nut, by uciszyć szeptany mrok. — No już, moje złote dziewczynki — szepnęła Abeja, podchodząc do ula, który wyglądał, jakby został wyrzeźbiony z samego bursztynu. — Potrzebujemy najczystszego światła. Dzisiejszy miód musi mieć moc, która rozproszy resztki nocnych cieni. Wzięła do rąk kryształowy słoik. Stanęła w samym środku snopa słońca, który wpadał między sosny, i czekała, aż jej pszczoły zaczną tańczyć wokół szklanego naczynia. Zaczęło s...

Puszysty omlet z pieczarkami

Rytmiczne uderzanie trzepaczki o miskę niosło się aż pod same dęby. Etta miała dziś misję: przygotować omlet tak lekki, by sam chciał odlecieć z talerza. — Sekret tkwi w białkach — mruczała pod nosem, z czułością łącząc sztywną pianę ze złocistymi żółtkami. — Mają być jak chmury nad Szafirowym Wzgórzem tuż przed wschodem słońca. Kiedy omlet wyrósł na patelni, a zapach podsmażanych na maśle pieczarek i świeżego szczypiorku wypełnił taras, na ścieżce pojawiła się Lioriel. Wyglądała na nieco zmęczoną, ale aromat Etty najwyraźniej zadziałał lepiej niż najmocniejsza kawa. — Pachnie tak, że musiałam sprawdzić, co szykujesz, Etto — zaśmiała się Lioriel, siadając na drewnianej ławie. Etta z uśmiechem zsunęła puszystą, złotą chmurę na talerz. Omlet był tak gruby, że niemal uginał się pod ciężarem soczystego farszu. — Jedz, kochanie. Abeja mówiła, że w nocy w Lesie było chłodno. Potrzebujesz czegoś, co Cię rozgrzeje od środka. Puszysty omlet z pieczarkami (Przepis Etty) Składniki (na 1 solidną p...

Nasiona chaosu

W pracowni panowała cisza, którą Sylwion uwielbiał najbardziej. Na dębowym stole leżały idealnie poukładane torebki z nasionami. Każda opisana, każda z wyliczonym co do jednego ziarenka, z zaznaczonym terminem siewu. Sylwion poświęcił trzy dni, by posegregować dynie od kabaczków, a niebieskie szafirki od jadalnych bratków. Wszystko było po prostu perfekcyjne. Jednak Sylwion zapomniał o jednym: zostawił uchylone drzwi, kiedy wychodził na obiad. Kuna Lola, która od rana obserwowała te „nudne przygotowania” przez okno, z gałęzi wiązu, uznała, że nadszedł czas na odrobinę improwizacji. Wślizgnęła się do środka z gracją cienia i spojrzała na torebki. — Za dużo porządku, za mało przygody — mruknęła (w swoim kunim języku), strącając nosem pierwszą torebkę. Zaczęła się zabawa. Lola, z wielką pasją, zaczęła przesypywać nasiona z jednej koperty do drugiej. Pomidory wylądowały tam, gdzie miały rosnąć gigantyczne słoneczniki. Nasiona szałwii wymieszały się z ozdobną trawą, a wszystko to Lola ...

Obsługiwane przez usługę Blogger

Autor obrazów motywu: nicodemos