Poranek w lesie

Kiedy noc powoli ustępuje miejsca porankowi, w Lesie z Mchu i Paproci zapada wyjątkowa chwila - absolutnej, świętej ciszy. Mgła unosi się jeszcze miękko nad szmaragdowymi dywanami mchów, a krople rosy wiszą na liściach paproci niczym krystaliczne, nieruchome perły. W tej gęstej, przedświtowej szarości las wydaje się nieskończony i głęboki.

Na gałązce starego, omszałego dębu, tuż obok siebie, siedzą trzy maleńkie leśne ptaszki – puszyste sikorki i maleńki, okrągły rudzik. Przez całą długą noc tuliły się do siebie, ukrywając puszyste główki w piórkach sąsiada, by wspólnie utrzymać cenne ciepło. Są tak małe, że zmieściłyby się w jednej, otwartej ludzkiej dłoni, a jednak bije w nich potężna, niezłomna wola życia.

Nagle przez gęstą koronę drzew przebija się pierwszy, niezwykle delikatny, świetlisto-biały promień słońca. Nie przynosi jeszcze upału, ale niesie ze sobą krystalicznie czyste, jasne światło poranka. W tym samym ułamku sekundy poranna rosa na liściach dzikiego jaśminu zaczyna mienić się milionem diamentowych iskier.

Najmniejszy z ptaszków unosi powoli głowę. Jego wielkie, czarne i lśniące jak węgielki oczy odbijają budzący się, głęboki błękit majowego nieba. Maluch strzepuje z piórek resztki nocnego chłodu, rozprostowuje jedno małe skrzydełko i wydobywa z siebie pierwszy, cichutki, niesamowicie czysty i wysoki trel. To nie jest głośny śpiew – to miękkie, wzruszające podziękowanie za nowo narodzony dzień. 

Dwa pozostałe ptaszki budzą się, przekrzywiają uroczo główki i dołączają swoje ciche głosy do tej porannej melodii. W tym jednym, nastrojowym mgnieniu cała leśna dolina budzi się do życia wraz z nimi. Bez głośnych słów, bez pośpiechu. Tylko czysta harmonia, słońce i spokój małych leśnych serc.