Uniwersalny język

Majowe popołudnie rozlało się nad prastarym borem złocistą, leniwą falą, a w powietrzu unosił się zapach tak gęsty i słodki, że aż liście na dębach zdawały się nim nasiąkać. To Babcia Etta wyciągnęła z żeliwnego pieca drugą blachę maślanej drożdżówki, a ruda Abeja w tym samym czasie otworzyła w pasiece wielkie, gliniane stągwie ze świeżo zebranym, lśniącym miodem jaśminowym.

Ten niesamowity, domowy aromat – mieszanka pieczonego ciasta, maślanej kruszonki i słodkiego nektaru – porwał majowy wiatr i poniósł go wysoko, ramię w ramię z chmurami, prosto w stronę dzikich, skalistych górskich grani.

Tam, wysoko nad najwyższymi świerkami, siedział on. Olbrzym trwał w bezruchu od wielu tygodni, stopiony ze skalnym zboczem. Jego potężny, grubo tkany wełniany sweter w kolorach ziemi sprawiał, że z daleka wyglądał po prostu jak część góry, a jego monumentalna broda z ciemnozielonego mchu miarowo poruszała się na wietrze. Było mu trochę smutno i samotnie na tej surowej skale.

Nagle jego wielki, szeroki nos drgnął. Olbrzym pociągnął powietrze raz, drugi... i w jego wielkich, gołębich oczach rozbłysła najczystsza, dziecięca radość! Zapach drożdżówki Etty i miodu uderzył w niego z taką siłą, że jego wielkie serce po prostu stopiło się z zachwytu. 

Bez sekundy wahania, niespiesznie, ale z potężną determinacją, olbrzym wstał i zaczął schodzić w dół, prowadzony tym najsłodszym, leśnym drogowskazem. Poruszał się z taką nabożną dbałością o Las, że nie złamał ani jednej gałązki drzewa. 

Powolutku, cichutko jak letni cień, jego monumentalna sylwetka pojawiła się w pobliżu Domu pod Wiązami.

Gdy się zatrzymał, z góry, z ogromnej wysokości, zaczął przyglądać się malutkiej chatce. Z jego perspektywy dachy i kominy wyglądały jak miniaturowe klocki, a potężne pnie wiązów sięgały mu zaledwie do pasa. Pochylił się lekko, a z jego piersi wydobyło się ciche i głębokie:

– Mruuu-hruuu-bum... – od którego drewniane ściany domu delikatnie i kojąco zawibrowały.

W tym samym momencie drzwi chatki otworzyły się i na ganek wyszła Babcia Etta, trzymając w dłoniach wielką, okrągłą drewnianą tacę, na której stygła świeżo upieczona drożdżówka z górą kruszonki ociekająca miodem.

Etta uniosła głowę wysoko w górę, mrużąc oczy przed słońcem, i spojrzała prosto w wielkie, gołębie oczy tytana. Olbrzym nie potrafił wykrztusić ani jednego ludzkiego słowa, ale w tym jednym ułamku sekundy Babcia Etta – ze swoją matczyną mądrością i sercem boru – od razu, bezbłędnie zrozumiała, o co mu chodzi. Zrozumiała, że tego wielkiego giganta sprowadził z gór głód oraz potężna tęsknota za domowym ciepłem i bezpiecznym światem.

Uśmiechnęła się najcieplej na świecie, uniosła tacę wyżej i powiedziała cicho, ale wyraźnie, tak by jej głos dotarł aż do chmur:

– Witaj pod naszym bezpiecznym dachem, wielki przyjacielu. Przybyłeś za zapachem dobra, a u nas nigdy go dla ciebie nie zabraknie. Od dzisiaj twój dom jest tutaj, Od dzisiaj twój dom jest tutaj, i możesz tu bywać, kiedy chcesz. A będę Cię nazywała Hektor.

Wielki Hektor mruknął cichutko z ogromnego zachwytu, a z jego oka potoczyła się jedna, czysta łza, która spadła na szmaragdowy mech niczym kropla porannej rosy. Wyciągnął swój potężny, omszały palec, z nabożną czcią uniósł nim z tacy wielki, ociekający miodem kawałek kruszonki i uniósł go do ust, a cała jego twarz rozpromieniła się w uśmiechu.

Prawdziwa dobroć i czuła troska to jedyny, w pełni uniwersalny język świata. Język, którego nie trzeba tłumaczyć, bo słyszy go i doskonale rozumie każde serce – bez względu na to, jak wielkie i samotne było do tej pory.