Kuzyn Gedeon

W Domu pod Wiązami od wczesnych godzin panowało radosne, niezwykle wesołe poruszenie. Sylwion zaprosił bowiem w odwiedziny swojego dalekiego, niewidzianego od wielu lat kuzyna – garncarza, Mistrza Gedeona.

Ta wizyta niosła za sobą niezwykle ważny cel. Trzy dni temu w nadrzecznej pracowni Gedeona, podczas toczenia wielkich stągwi na letnie zapasy, z głośnym trzaskiem pękł główny, dębowy wał napędowy jego koła garncarskiego. Bez tego serca warsztatu Mistrz był bezradny. 

Gedeon wiedział, że w całym lesie jest tylko jedna osoba, która z  precyzją potrafi dobrać odpowiedni, twardy kawałek sezonowanego drewna i wytoczyć z niego nowy, idealnie gładki rdzeń. Przybywał po ratunek do kuzyna Sylwiona.

Sylwion tymczasem od świtu biegał po ganku, nucąc pod nosem skoczne melodie. Polerował lnianą ściereczką blaty drewnianych ław, przygotowywał swoje najlepsze dłuta i co chwilę wyglądał na leśną ścieżkę.

– Etto! Moja kochana Etto! – wołał co kilka minut, radosnym, przejętym głosem gładząc swoją długą, śnieżnobiałą brodę. – Gedeon lada moment tu będzie! Przynosi ze sobą uszkodzone serce swojego warsztatu. Musimy pomóc mu ożywić koło, bo bez jego miseczek leśna spiżarnia zostanie pusta!

W kuchni tymczasem Etta, z anielską cierpliwością i szerokim uśmiechem na twarzy, szykowała prawdziwie królewskie przyjęcie dla strudzonego drogą wędrowca. 

Zapach puszystego maślanego ciasta z kruszonką i parujących w miedzianym kociołku leśnych malin ulatniał się przez szeroko otwarte okno. Ta słodka woń roznosiła się po całym Lesie.

W końcu zza zakrętu leśnego szlaku wyłoniła się okrągła, krępa i niezwykle wesoła sylwetka Mistrza Gedeona. Ten szedł dziarsko, raźno stukając skórzanymi butami. Miał na sobie swój gruby, wełniany fartuch garncarski, a na plecach niósł wielki, wiklinowy kosz podróżny. Z wierzchu kosza wystawały piękne, kolorowe gliniane miseczki, które przygotował na prezenty, a w samym środku ukryty był owinięty w len, pęknięty dębowy element, który wymagał ratunku.

Gdy Sylwion zauważył Gedeona, jego oczy zaiskrzyły czystym, niemal chłopięcym szczęściem. Zbiegł po schodkach i za moment kuzyni padli sobie w ramiona, głośno, głęboko i serdecznie się śmiejąc.

Gedeon wdrapał się w końcu na ganek, sapiąc wesoło, i z dumą postawił swój ciężki kosz na czystym stole. Etta natychmiast wyszła z kuchni, niosąc parujący, gliniany dzbanek świeżej herbaty z dzikiej róży, melisy i mięty, podając każdemu z nich wielkie porcje rumianego ciasta.

– Spójrz, Sylwionie – powiedział z powagą Gedeon, odsuwając na bok talerz i ostrożnie wyjmując z kosza pęknięte dębowe ramię. – Tylko twoje dłonie potrafią tchnąć w to koło nowe, stabilne życie.

– Odpocznij, kuzynie, napij się herbaty – uśmiechnął się ciepło Sylwion. – Zanim słońce schowa się za świerki, twoje koło dostanie nowy, najsilniejszy dębowy rdzeń w całym lesie.

Sylwion dotrzymał słowa – zanim popołudniowe słońce zaczęło rzucać długie, miodowe cienie, z jego warsztatu wyszedł nowy, pachnący dębiną wał napędowy, gładki i mocny jak ramię samego olbrzyma.

Gdy praca była skończona, obaj panowie usiedli ramię w ramię na drewnianej ławie ganku, trzymając w dłoniach kolejne kubki ciepłego naparu od Etty. Wieczorny chłód zaczął powoli podnosić się z leśnego poszycia, niosąc rześki zapach mchu, a zmęczone słońce niespiesznie chowało się za wysokie, zielone świerki, zalewając świat miodowo-różowym blaskiem. Wokół domu pod wiązami zapanowała bezpieczna, sielska cisza.

Gedeon obracał w dłoniach mały, dębowy wiór, który spadł z dłuta kuzyna, i nagle na jego jowialnej twarzy pojawił się cichy, nostalgiczny uśmiech.

– Pamiętasz, Sylwionie, jak sto lat temu uciekliśmy z lekcji prosto nad nadrzeczne rozlewiska? – zapytał cicho garncarz, mrużąc wesoło oczy. – Był dokładnie taki sam, upalny czerwiec.

Sylwion zaśmiał się głęboko, a jego śnieżnobiała broda poruszyła się na wieczornym wietrze.

– O rany, jakbym to widział wczoraj! Ty umazany szarym błotem od stóp do głów, bo uparcie próbowałeś ulepić z rzecznego mułu chatkę dla borsuka, a ja z kieszeniami pełnymi krzywych patyków, z których strugałem łódeczki do puszczania z prądem.

– Mamy szukały nas do samego zmierzchu – pokiwał głową Gedeon, popijając łyk aromatycznej herbaty. – A my siedzieliśmy ukryci w gęstwinie wielkich liści łopianu, planując, że kiedy dorośniemy, zbudujemy najwspanialsze warsztaty w całym Lesie. Twoje dłuta i moje koło...

– I widzisz, kuzynie, słowa dotrzymaliśmy – odpowiedział miękko Sylwion, kładąc swoją spracowaną dłoń na ramieniu Gedeona. – Choć nasze włosy pobielały, a czas płynie do przodu, te chwile tutaj, zapach drewna i rzecznej gliny wciąż przypominają mi, skąd czerpiemy naszą siłę.

Gedeon oparł głowę o dębową ścianę domu, ciesząc się domowym ciepłem. Siedzieli tak razem, dwaj dawni leśni chłopcy, złączeni odwieczną przyjaźnią, podczas gdy Las  wokół ganku szumiał cicho, tuląc polanę do snu w swoim stałym, niezmiennym i niespiesznym rytmie.